Wprowadzenie: Karty do gier z PVC i karty papierowe inaczej znoszą rozlania, intensywne tasowanie i długie przechowywanie, dlatego lepszy wybór zależy od tego, jak karty będą faktycznie używane.
Wieczór gier rzadko przebiega schludnie. Napój przewraca się przy stole, ktoś tasuje mocniej, niż talia by na to zasługiwała, a karty podróżują między mieszkaniami, konwentami i wyjazdami pod namiot w plecaku. Karty papierowe i karty z PVC znoszą takie życie, ale każda na swój sposób, a różnica ujawnia się w tym, jak karty wyglądają, jak leżą w dłoni i jak wracają do formy po dziesiątej rundzie. Zrozumienie najpierw materiału bazowego znacznie ułatwia wybór, ponieważ kolekcjonerska talia do strategicznej gry planszowej i zestaw kart barowych na deszczową sesję na tarasie stawiają papierowi lub tworzywu, na którym są zadrukowane, zupełnie inne wymagania.
Woda to pierwsze obciążenie. Papier to mata włókien celulozowych sprasowanych w arkusz, a włókna te chłoną wilgoć przez każdą powierzchnię, która nie jest w pełni uszczelniona. Lakier i powłoki spowalniają ten proces na zadrukowanej powierzchni, ale krawędzie każdej karty po sztancowaniu to odsłonięte włókna, więc rozlany płyn wnika do środka najpierw od krawędzi. W karcie wielowarstwowej zbudowanej wokół warstwy z czarnym lub niebieskim rdzeniem wilgoć przy krawędzi może powodować szybsze pęcznienie warstw zewnętrznych niż środkowej, i to właśnie tu zaczynają się falowanie i rozwarstwianie krawędzi. PVC zachowuje się inaczej, ponieważ arkusz tworzywa w ogóle nie chłonie wody. Płyn pozostaje na powierzchni, daje się wytrzeć, a karta zachowuje kształt. Dlatego talie plastikowe są powszechne w barach, na łodziach i w grach plenerowych, gdzie mokry stół to norma. Zginanie i tasowanie to drugie obciążenie — cichsze, ale bardziej stałe. Tasowanie kaskadowe (riffle) zgina karty znacznie poza ich spoczynkowy kształt, a potem je zwalnia. Włókna papieru są ze sobą związane, a gdy ostre zgięcie przerywa te wiązania, zagięcie zostaje. Po kilku tysiącach takich zgięć karta mięknie, lekko się wygina, a wzdłuż zagięcia pojawia się jasna linia. PVC ma pamięć tworzywa: arkusz polimeru ugina się i wraca do płaskiego kształtu. Intensywnie używane talie papierowe nabierają zużytego charakteru, który wielu graczy szczerze lubi, podczas gdy karty plastikowe zachowują niemal pierwotną sprężystość. Kompromisem jest zużycie krawędzi. Krawędzie papierowe z czasem zaokrąglają się i mechacą, natomiast krawędzie plastikowe przy intensywnym użytkowaniu mogą się wyszczerbiać i błyszczeć.

Powód, dla którego oba materiały zachowują się tak różnie, tkwi w strukturze, a nie w jakości druku. Jeden to sieć włókien utrzymywana przez naturalne wiązania i linie kleju; drugi to jednolity arkusz polimeru. Ta różnica decyduje o tym, jak każda karta reaguje na siłę, jak farba układa się na powierzchni i jak karta leży w dłoni po kilkuset rozdaniach.
Karty papierowe zginają się tak, jak zawsze zgina się papier. Włókna celulozowe przesuwają się względem siebie pod naciskiem, a wiązania, które je utrzymują, pękają nieco przy każdym zgięciu. Wilgoć zmiękcza włókna i sprawia, że arkusz chętniej się odkształca, dlatego talia pozostawiona w wilgotnym pomieszczeniu zwija się, zanim ktokolwiek ją potasuje. Karta z czarnym lub niebieskim rdzeniem ma dodatkową warstwę środkową i dwie klejone warstwy, więc jej reakcja na zginanie wynika częściowo z papieru, a częściowo z linii kleju, a to właśnie linie kleju zwykle zawodzą jako pierwsze w karcie namoczonej lub wielokrotnie zginanej. PVC to jeden ciągły arkusz łańcuchów polimerowych. Zegnij go, a łańcuchy się przesuną; zwolnij, a wrócą do pierwotnego ułożenia, więc karta wraca do płaskiego kształtu. Ta pamięć sprawia, że talie plastikowe zachowują stałą sprężystość i opierają się powolnemu wyginaniu, które z czasem rozwija się w taliach papierowych.

Farba na papierze częściowo wnika w powierzchnię włókien, a powłoka wykończeniowa — czy to lakier matowy, lakier błyszczący, czy faktura płócienna — wiąże się z tą włóknistą warstwą wierzchnią. Efektem jest miękka, lekko ciepła faktura w dotyku, a faktura płócienna tworzy na powierzchni drobne kieszenie powietrza, które pomagają kartom ślizgać się obok siebie podczas tasowania. Na PVC farba musi przylgnąć do niechłonnej powierzchni, a wykończenie układa się jako cienka warstwa, zamiast wsiąkać. Matowe wykończenie ogranicza odblaski przy jasnym oświetleniu turniejowym, natomiast błyszczące nadaje kartom plastikowym ostrzejszy, bardziej śliski wygląd. Farby i powłoki są jednocześnie opracowywane z myślą o bezpieczeństwie materiałowym: gracze nieustannie dotykają zadrukowanej powierzchni, producenci farb publikują wytyczne dotyczące doboru surowców, których celem jest ograniczenie migracji chemicznej, a produkty dla dzieci podlegają określonym limitom zawartości ołowiu w podłożach i powłokach. Prace te prowadzi cała branża — od formulacji farb po dobór powłok.
Przechowywanie decyduje o tym, jak długo każdy z materiałów zachowa swoje najlepsze właściwości. Papier jest wrażliwy na wilgotność, a wytyczne dotyczące konserwacji zbiorów papierowych zalecają stabilną, umiarkowaną wilgotność i temperaturę, bez gwałtownych wahań między warunkami wilgotnymi a suchymi. W praktyce oznacza to, że talia papierowa przechowywana w piwnicy lub garażu faluje, a talia trzymana przy kaloryferze wysycha i staje się krucha. Dopasowane pudełko na karty, które utrzymuje karty płasko, oraz pomieszczenie o w miarę stabilnych warunkach robią dla papieru więcej niż jakakolwiek powłoka. PVC jest odporne na wilgoć, ale nie na wysoką temperaturę. Plastikowa talia pozostawiona na desce rozdzielczej samochodu lub w bezpośrednim letnim słońcu może zmięknąć i odkształcić się, a gdy karta z PVC raz się odkształci, ta sama pamięć, która zwykle pomaga jej wrócić do płaskiego kształtu, działa przeciwko niej. Oba materiały najlepiej czują się w tym samym miejscu: ułożone płasko, z dala od bezpośredniego słońca i źródeł stałej wilgoci.

Właściwy materiał zwykle wynika z tego, przy jakim stole karty będą używane. Talie przeznaczone do pubu, na stół przy basenie, na łódź lub do klubu, gdzie przechodzą przez setki rąk, wskazują na PVC — wystarczy szybkie przetarcie i gra toczy się dalej. Talie do kampanijnej gry planszowej, bogato ilustrowanego zestawu tarota lub kart wyroczni albo wydania kolekcjonerskiego, w którym zadrukowana powierzchnia jest główną atrakcją, wskazują na papier, zwłaszcza na arkusz z czarnym rdzeniem, który dobrze trzyma kształt i blokuje światło od strony rewersu. Wielu wydawców łączy oba materiały: papier przeznacza na główną talię, a plastik na znaczniki punktów, karty referencyjne i wszystko, co może zostać zachlapane. W przypadku druku kart do gier planszowych na zamówienie oraz kart TCG na zamówienie grubość arkusza, wybrane wykończenie i jakość ciętych krawędzi kształtują wrażenia z gry w równym stopniu co nazwa materiału bazowego. Producent kart kolekcjonerskich na zamówienie lub fabryka drukująca karty do gier, taka jak THRIWA POKER, zazwyczaj oferuje PVC obok niemieckiego i japońskiego papieru z czarnym rdzeniem, papieru z niebieskim rdzeniem oraz papieru kredowego, przy czym lakier matowy, lakier błyszczący i faktura płócienna to odrębne decyzje dotyczące powierzchni, ponieważ druk, uszlachetnienie i opakowanie muszą być dopasowane do przewidywanego poziomu wilgoci oraz intensywności użytkowania.
Żaden materiał nie wygrywa jednoznacznie. PVC nie przepuszcza wody, wraca do formy po zgięciu i zachowuje stałość przy dużej liczbie tasowań, co czyni je praktycznym wyborem do użytkowania w wilgotnych warunkach, przy intensywnym użytkowaniu lub przy stołach dostępnych publicznie. Papier daje ciepło druku, fakturę i kolekcjonerski charakter, których plastik nie potrafi dorównać, a przy przechowywaniu płasko w stabilnym pomieszczeniu i ostrożnym obchodzeniu się dobrze się trzyma. Użyteczne pytanie nie brzmi, który materiał jest mocniejszy, ale przy jakim stole będą leżeć karty: na deszczowym tarasie, w sali turniejowej czy na półce z grafiką. Gdy to jest jasne, wybór między PVC a papierem zwykle narzuca się sam.
O: Przy rozlaniach i wilgotnych powierzchniach PVC ma przewagę, ponieważ arkusz tworzywa nie chłonie wody, a zadrukowaną powierzchnię można wytrzeć do czysta. Nie jest to jednak lepsza karta w każdej sytuacji. Papier zwykle lepiej oddaje grafikę dzięki bogatszej fakturze, jest cieplejszy w dotyku i pozostaje standardem w grach kolekcjonerskich i kampanijnych. Jeśli talia będzie leżeć przy napojach, na zewnątrz lub przechodzić przez wiele rąk, PVC to praktyczny wybór; w przypadku zestawu o jakości kolekcjonerskiej, obchodzonego delikatnie, zwykle wygrywa papier.
O: Papier chłonie i oddaje wilgoć wraz z pomieszczeniem. Talia trzymana w wilgotnej piwnicy faluje i może spleśnieć, natomiast talia przechowywana przy źródle ciepła wysycha, staje się krucha i szybciej wykrusza się na rogach. Wytyczne dotyczące konserwacji zbiorów papierowych wskazują na stabilną, umiarkowaną wilgotność i temperaturę, bez gwałtownych wahań. W praktyce dopasowane pudełko na karty, płaska półka i pomieszczenie, w którym wilgotność nie skacze między wilgocią a zupełną suchością, utrzymują karty papierowe w dobrym stanie przez lata.
O: Odporność na wodę i zużycie przy tasowaniu to dwie odrębne kwestie. Talia z PVC dobrze zachowuje kształt, ponieważ arkusz ma pamięć tworzywa, ale cięte krawędzie przyjmują najmocniejsze uderzenia, więc wielokrotne tasowanie kaskadowe (riffle) może je wyszczerbiać i z czasem matowić połysk. Karty papierowe miękną i docierają się, co wielu graczy woli, a matowe, błyszczące lub płócienne wykończenie z ochronnym lakierem utrzymuje czytelność druku przy intensywnym użytkowaniu. Najpierw ślady zużycia pokażą wykończenie i krawędzie; to materiał bazowy decyduje, czy karta pozostanie płaska.